Een zwarte dag

Today is a dark day for people, the environment and the climate’ volgens europarlementarier Grace Murray van de Groenen. De Europese Commissie liet liever de oren hangen naar de machtige lobby van olie, gas en chemische industrie dan naar het gekozen parlement van de Europese Unie. Het Europarlement was in meerderheid voor regulering van schaliegas in Europa, onder andere door een verplichting voor een milieu-effect rapportage. barosso

Helaas heeft de Europese commissie voor de meest minimale bescherming van bevolking, milieu en klimaat gekozen. Men komt niet veel verder dan vage aanbevelingen en vrijwillige richtlijnen. Zelfs natuurgebieden worden niet gevrijwaard van fracking. In het document wat de commissie nu gepubliceerd heeft, zijn zelfs inspecties en sancties op naleving van regels al te veel: hieronder tekst die uit een eerdere versie van het document verwijderd is:

Inspections and sanctions – Member States should ensure that the competent authorities organise inspections with the purpose of checking the operational and environmental performance of installations. In case of non- compliance, Member States should provide for effective, dissuasive and proportionate sanctions.

Wij zijn tegen de winning van schaliegas. Maar als het er toch van komt, dan alleen onder strikte voorwaarden, die burgers en milieu beschermen zodat we niet opgezadeld worden met Groningse toestanden. Duidelijke regels vanuit Brussel hadden daarbij een steun in de rug kunnen zijn, en een basis voor vertrouwen tussen industrie en burger. Maar het is weer helemaal duidelijk. Europa is er niet voor u als burger, maar voor de belangen van machtige financiële lobbies. Een zwarte dag ook voor de democratie.

Ondertussen in Brussel

‘Amerikaanse toestanden bij schaliegas komen bij ons niet voor, de milieuregels zijn hier in Europa veel beter’ wordt ons vaak voorgehouin-bed-with-businessden als we de schandalige milieugevolgen van schaliegas in de Verenigde Staten laten zien. Maar deze schaliesmoes gaat niet lang meer op. Er is in Brussel een actieve en kapitaalkrachtige lobby van olie- en gasbedrijven, om die regels zoveel mogelijk buiten de deur te houden. Ook Polen en Engeland lobbyen opdringerig voor schaliegas in Europa. Die lobby krijgt in Europa steeds meer succes.

Vorig jaar stemde het Europese parlement voor een minimale bescherming tegen de gevolgen voor woonomgeving, milieu en natuur bij schaliegaswinning, waaronder verplichte milieu-effect rapportage. Onder druk van Engeland en Polen zal de Europese Commissie wordt dit echter sterk afgezwakt; er komt geen bindende regelgeving voor schaliegas. Daarom hebben 248 organisaties uit 21 Europese landen een open brief opgesteld voor de Europese commissie.

Een andere ontwikkeling zijn de onderhandelingen over vrijhandelsverdragen tussen Europa, de Verenigde Staten en Canada. Dezde onderhandelingen zijn nauwelijks openbaar en niet bij het grote publiek bekend, maar kunnen wel grote gevolgen hebben voor ons dagelijks leven en het milieu. Via deze verdragen kunnen bijvoorbeeld Amerikaanse schaliegasbedrijven Europese regeringen bedreigen met miljoenen schadevergoedingen als zij in Europa gehinderd worden door regels voor bescherming van milieu of bewoners. Niet alleen voor schaliegas geldt dit, maar bijvoorbeeld ook voor wetgeving op het gebied van voedsel en consumentenbescherming. Zelfs bestaande besluiten, zoals bijvoorbeeld het REACH besluit over gevaarlijke chemische stoffen, kunnen onder vuur komen. Ook tegen deze ontwikkeling wordt in de brief geprotesteerd.

Wie nog van natuur, landschap en schone lucht wil genieten in Europa moet snel zijn. Barosso c.s. vinden dat maar overbodige luxe. Maar het grote aantal ondertekenaars van de brief laat zien dat de weerstand groeit, ook in Polen en Engeland.

Schaliegasboom wordt bust, en hoe dat eruit ziet.

Volgens de Wall Street Journal is het schaliegasfeestje in de Verenigde Staten afgelopen. In 2013 besteedden buitenlandse olie- en gas slechts $3.4 miljard aan belangen in Amerikaanse schalieformaties, minder dan de helft van de invest’eringen in 212 en een schamel tiende deel van de investeringen in 2011. Shell schreef in 2013 2.1 miljard dollar af op zijn Amerikaanse schaliegasinvesteringen, BP 2.8 miljard.

Of dit gat wordt opgevuld door Wall Street is onzeker. Om de productie op peil te houden moeten veel nieuwe putten geboord worden, maar het aantal nieuwe schaliegasvelden neemt af, en de beste plekken (‘sweet spots’) in de oude velden zijn al afgeboord. Veel schaliegasbedrijven haalden niet de gouden winsten die beloofd waren of zitten zelfs diep in de schulden. Intussen stijgt de Amerikaanse gasprijs alweer een paar jaar geleidelijk.

http://www.timesunion.com/local/article/Energy-busts-create-mess-801773.phpSchaliegasbedrijven zijn in de problemen gekomen. Wat dit op de grond betekent, laat een artikel in de New York Times zien voor een steenkoolgasveld in Wyoming. De bedrijven die de vele putten daar geboord hebben (vaak meerdere per vierkante kilometer) zijn als sneeuw voor de zon verdwenen: failliet. Wat achterblijft zijn onafgewerkte boorputten en pijpleidingen: tijdbommen voor milieu en veiligheid. De staat draait op voor de kosten: miljoenen voor 1200 inmiddels verlaten putten. Naar verwachting komen daar nog eens 2300 boorputten bij die binnenkort verlaten worden.