Bij schaliegas deden de feiten er inderdaad niet meer toe.

Bouwkundig ingenieur en publicist Remco de Boer heeft een geschiedenis van het het schaliegasprotest geschreven met zijn boek ‘Tussen hoogmoed en hysterie’. Rond het verschijnen van het boek wordt veel publiciteit gegenereerd, die alvast een inkijkje in de inhoud geeft.

Die titel geeft al aan dat het verzet tegen schaliegas als hysterie wordt gezien door de auteur. De angst voor het grondwater zou hysterie zijn, want er zouden in Nederland al meer dan 6000 boringen zijn gedaan zonder problemen met het grondwater. Maar de waarheid is, dat er in Nederland nooit systematisch onderzoek gedaan is naar bodem- en grondwaterverontreiniging rond oude boringen. Onlangs dook nog een verontreiniging op bij een oude gasput in Twente. Wie is er hier hysterisch?

Ook zouden de verhalen over grondwatervereiniging door schaliegas uit de Verenigde Staten helemaal aan de gebruikte boortechniek en het gebrek aan toezicht liggen – ons Staatstoezicht op de Mijnen is toch veel beter. Daarmee geeft De Boer een brevet van onvermogen aan de Verenigde Staten, wat niet zo heel geloofwaardig is. En heeft de olie- en gas industrie in Nederland nu werkelijk zo’n veel betere track record dan die in de Verenigde Staten, met de aardbevingsgeschiedenis in Groningen en lekkende afvalwaterleidingen bij Schoonebeek?

Wij blijven liever wel bij de feiten, terwijl De Boer hier en daar ook een paar feiten over lijkt te slaan. Volgens de Boer tellen feiten en expertise niet meer en staat de ingenieurskennis staat op het spel. Wat bedoelt hij daarmee – de expert die altijd precies weet wat goed is voor u, de ingenieur die het altijd beter weet omdat hij tenminste kan rekenen?

Dan de hoogmoed. Die hebben we inderdaad volop meegemaakt. EBN, die in 2009 aan de pers vertelt dat er ‘4 x Slochteren’ aan schaliegas in de Nederlandse bodem zit zonder er eerlijk bij te vertellen dat je daarvan maar een fractie uit de bodem kunt krijgen,en er vele honderden boringen voor nodig hebt. De Boer zegt dat de pers zijn kritische rol tegenover de milieubeweging heeft laten liggen. Maar ook in 2009 verzuimde de pers zijn kritische rol, want het waren immers de experts van EBN die het zeiden.

De schaliegasdiscussie is nog lang niet voorbij, ondanks dat de vergunningen voor proefboringen voorlopig zijn ingetrokken. Dat laat het boek van De Boer ook zien. Het is jammer, een boek over de geschiedenis van het schaliegasprotest zou interessant kunnen zijn. Maar dan liever wel een boek vanuit een ander perspectief dan dat van Calimero. Een boek waarin ook de andere kant van het verhaal besproken wordt: de marketingtrucs, halve waarheden en en soms ook hele leugens van de schaliegaslobby.